Terwijl het publiek straks op vrijdag 26 juni het eerste biertje heft en samen de zomer inluidt, is er een groep die er dan al maanden werk op heeft zitten. Zonder spotlights en zonder applaus, maar met avonden vol muziek, lijstjes, discussies en flink wat kilometers maken. Maak kennis met Hans en Willem, twee van de vier mannen achter de muziek van Music on Payday. Samen met Gerard en Sjef vormen zij de muziekwerkgroep: vrijwilligers die je misschien niet direct ziet, maar die allesbehalve vrijblijvend bezig zijn.“We beginnen al in oktober,” vertelt Hans, “dan gaan de koppen bij elkaar en begint het speuren.”

Van liefhebber naar maker

Voor Willem begon het allemaal lang voordat hij zelf betrokken raakte bij de organisatie.“Ik ben bij bijna alle edities geweest, 21 in totaal,” zegt hij, waarbij duidelijk wordt dat hij er altijd al voor de muziek stond. In 2017 werd hij gevraagd om aan te sluiten bij de werkgroep, en daar hoefde hij niet lang over na te denken. “Ik heb meteen ja gezegd, want dit is precies wat ik leuk vind.” Hans herkent dat gevoel, want ook hij werd -10 jaar geleden- gevraagd en reageerde op dezelfde manier. “Ook ik zei meteen ja, muziek zit gewoon in je systeem.” Toch verschillen ze in hoe ze luisteren en kiezen, want waar Hans een brede muzieksmaak heeft, heeft Willem vooral interesse in muziek waar je blij van wordt.. Dat verschil zie je ook terug in hoe ze het festival beleven.“Ik kwam vroeger echt voor bepaalde bands en keek altijd eerst naar de line-up,” vertelt Hans.

Niet zomaar een podium

Hoewel Music on Payday van oorsprong bekendstaat als de grootste vrijdagmiddagborrel van Eersel, waar ondernemers, collega’s en vrienden samen de zomer inluiden, ligt de lat voor deze werkgroep duidelijk ergens anders.

“Het mag nooit zomaar een rijtje coverbands zijn,” zegt Hans, “kwaliteit staat voorop.”Dat betekent dat ze veel tijd steken in kijken, luisteren en reizen, waarbij ze zowel in binnen- als buitenland shows bezoeken om bands live te ervaren voordat ze een keuze maken. Alles draait uiteindelijk om één vraag: past dit op óns podium? Daarbij letten ze scherp op energie, uitstraling en echtheid, en misschien wel het belangrijkste is dat beslissingen nooit individueel worden genomen. “We besluiten altijd samen, consensus is voor ons echt belangrijk,” zegt Willem.

Bands waar je voor blijft vechten

Sommige bands laten je simpelweg niet meer los en blijven jarenlang in je hoofd zitten. Voor Willem was dat een Belgische band die toen nog Barefoot & Shoes heette. “Ik zag ze ooit in ’t Rozenknopje in Eindhoven en was meteen verkocht.” Hij bleef ze volgen, bleef proberen en bleef aandringen, tot het uiteindelijk lukte om ze naar Music on Payday te halen. In 2022, na twee jaar waarin het festival door corona niet doorging, stonden ze er eindelijk, inmiddels onder de naam Radar Station. En winnaar van de prestigieuze titel “De nieuwe Lichting”, van Studio Brussel. “Dat was echt een moment,” zegt hij, en het is duidelijk dat dit niet alleen voor hem gold.

Hans heeft een vergelijkbare herinnering, maar dan met een Engelse band die in 2024 speciaal voor Music on Payday de oversteek naar Nederland maakte. “Ze kwamen echt met de boot hierheen, speciaal voor ons,” vertelt hij over Zac Schulze Gang, “en dan voel je gewoon: dit klopt, hier doen we het voor.”

De verrassingen zitten soms vroeg op de avond

Niet alle bijzondere momenten zitten in grote namen of afsluiters, want soms ontstaat de magie juist op momenten waarop je het minder verwacht. Zo was daar Bai Kamara, die vroeg op de avond stond geprogrammeerd en misschien niet meteen werd gezien als dé publiekstrekker.

Toch sloeg het optreden volledig aan en bleek het een onverwacht hoogtepunt. “Dat was echt zo’n verrassing,” zegt Hans, “en bovendien leer je elkaar achter de schermen ook kennen, wat het nog specialer maakt.”

Nieuwe koers

Dit jaar is er bewust gekozen voor een andere koers, waarbij de werkgroep vooruitkijkt en ruimte wil maken voor een nieuwe generatie, zowel op het podium als binnen de organisatie. “We willen verjongen en nieuwe energie binnenhalen,” legt Willem uit. Dat zie je terug in de line-up, waarin voor het eerst een volledige DJ-set is opgenomen en daarnaast een actuele Nederpopband staat die ook jonger publiek aanspreekt. Het is een experiment, maar wel een met een duidelijke bedoeling. “We willen een mix van jong en oud, want muziek is er voor iedereen,” zegt Hans.

En toch… het moet blijven knallen

Wat daarbij onveranderd blijft, is het belang van een sterke afsluiter die het publiek in beweging krijgt. “Die moet gewoon staan, met dansen, meezingen en energie, zodat je de avond goed afsluit,” zegt Willem. Want hoe serieus ze het proces ook nemen, uiteindelijk blijft het vooral een feest.

Vrijwillig, maar allesbehalve vrijblijvend

Wat vooral opvalt in het gesprek, is dat dit werk voor hen geen bijzaak is, maar iets waar ze zich volledig voor inzetten. Het is vakmanschap, maar dan op vrijwillige basis, gedreven door liefde voor muziek en de wens om samen iets neer te zetten dat groter is dan henzelf.

26 juni, daar gebeurt het

Dus als je straks op het Marktplein staat met een drankje in je hand en om je heen kijkt, weet dan dat dit niet zomaar is neergezet. Hier is serieus over nagedacht en er zijn vele gezellige muzikale avonden aan besteed. Door mensen zoals Hans en Willem én Gerard en Sjef.

Aan de Markt in Eersel is Raoul niet alleen inwoner, maar ook stille getuige én inmiddels mede-bouwer van een van de meest levendige dagen van het dorp: Music on Payday. Wat ooit begon als kijken vanaf de zijlijn, groeide in de loop der jaren uit tot actief meewerken aan de opbouw van het festival waar hij zelf zo van geniet. “Je ziet het als bezoeker als één geheel,” zegt hij in de kern van zijn verhaal. “Maar pas als je zelf meedoet, besef je wat er allemaal bij komt ijken.”Die ontdekking begon jaren geleden, toen hij vanuit zijn huis aan de Markt zag hoe de voorbereidingen voor het festival begonnen. De dag vóór het evenement zag hij vrijwilligers aan het werk, onder wie Joyce die samen met anderen zware hekken sjouwde. Het zette iets in beweging.  Hij meldde zich samen met twee vrienden aan als vrijwilliger. Simpelweg omdat hij vond dat het niet logisch was om elk jaar te genieten van iets waar hij zelf niets in bijdroeg.

Van sjouwen naar meedenken

In zijn eerste jaar draaide Raoul vooral mee in de uitvoering: sjouwen, opbouwen, doen wat nodig was. Geen regierol, maar gewoon meewerken in de basis van de opbouwgroep.
Daarna veranderde zijn rol langzaam. Hij ging steeds meer kijken naar hoe dingen slimmer konden. Door zijn manier van denken in te zetten binnen de groep. Hij zag waar werk efficiënter kon, waar voorbereiding beter kon en waar onnodige stappen zaten in de opbouw. Dat leidde tot een verschuiving richting meedenken en organiseren. Hij raakte betrokken bij de voorbereiding op een ander niveau: tekeningen ophalen bij de gemeente, werken met een landmeter en de opbouw vooraf uitzetten met markeringen op de grond, zodat iedereen precies weet wat waar moet komen. Het doel is duidelijk: minder chaos op de dag zelf, meer overzicht en vooral beter werken met een steeds kleinere groep vrijwilligers.

Slimmer bouwen met minder mensen

Een terugkerend thema in zijn verhaal is verandering. Dit komt omdat de omstandigheden veranderen. Zo zijn er minder vrijwilligers dan vroeger en de groep wordt ouder. Dat betekent dat het werk anders georganiseerd moet worden. Daarom wordt er steeds meer gekeken naar slimme oplossingen:constructies die sneller op te bouwen zijn, zoals opklapbare podia in plaats van volledig handmatig werk. Minder fysieke belasting, meer voorbereiding en betere logistiek.
Waar het fout kan gaan Die afhankelijkheid van voorbereiding maakt het werk kwetsbaar. Raoul noemt voorbeelden van hoe klein iets kan lijken, maar groot kan uitpakken.
Zo was er eens een fout in de uitvoering van de technische “rider” van een band, waardoor het geluid niet op tijd goed stond en de band een half uur later dan gepland kon beginnen. Op papier een kleine vertraging, maar in werkelijkheid een domino-effect.
Beveiliging, horeca, vrijwilligers en vergunningen werken allemaal met strakke tijdslijnen. Als één onderdeel schuift, schuift de rest mee. Ook infrastructuur speelt een rol. Zo was er een keer een probleem met de riolering op het terrein, dat tijdens het evenement moest worden opgelost. Inmiddels worden de rioleringen preventief net vooraf aan het evenement en in overleg met de gemeente en andere betrokken partijen gedaan, zodat het vooraf goed wordt afgestemd.